Wiadomo nie od dziś, że pies najlepszym przyjacielem człowieka jest. Warto zadać jednak pytanie, czy człowiek z należytym szacunkiem odnosi się do swojego czworonoga. Zbliża się lato, a z nim wakacyjne wyjazdy. To czas próby dla ludzi i zwierząt. Wielokrotnie w swoim otoczeniu spotykam osoby, które zwyczajnie nie mają co zrobić z pupilem w czasie wyjazdu. Mało kto myśli o tym – nawet jeśli to możliwe – by zabrać go ze sobą w podróż. Jeśli jednak nie ma takiej opcji, wtedy zaczyna się nerwowe szukanie nowego tymczasowego domu i właściciela dla zwierzaka lub… Tak właśnie – drastyczne statystyki mówią jasno – schroniska oraz wszelkie przytułki dla zwierząt w czasie lata są przepełnione. Ludzie oddają swoje tak jeszcze niedawno ukochane, słodkie, puszyste, acz nieco wyrośnięte już, często zakupione w komunijnym prezencie szczeniaczki. Niechciane i porzucane Azory, Miśki, Pimpusie, Reksy… szukają nowych właścicieli.

Co robić, by tego uniknąć? Odpowiedź jest łatwa, acz wymagająca od właściciela czworonoga nieco wyobraźni – zabrać psa w podróż, wybrać nocleg, gdzie psy są akceptowane. Jak to zrobić, by podróż upłynęła bezpiecznie i przyjemnie? Warto planować już dziś!

Nawet weekend w środkowej Polsce można spędzić aktywnie i ciekawie, trzeba tylko pokusić się o odrobinę wyobraźni planując wypad za miasto.

O środkowej części naszego kraju mówi się raczej w kategoriach istniejącego tu przemysłu, a więc fabryk, kopalni, czy wielkich korporacyjnych firm, cóż więc dziwnego, że nawet mieszkańcy tych regionów planując weekend wybierają raczej miejsca odległe, kierując się to na północ, to na południe naszego kraju. Co zrobić, gdy na takie wyprawy nie możemy sobie pozwolić ze względu na koszt i brak czasu? Czy ograniczyć się do kilku aktywnie spędzonych weekendów w roku w atrakcyjnych turystycznych miejscowościach, czy raczej poszukać ciekawych alternatyw dla spędzenia chociażby kilku chwil z dala od miejskiego gwaru.

Jak zatem sprawić, by przynajmniej 2 weekendy w miesiącu były atrakcją samą w sobie, a przy tym niedrogą i godną polecenia? Postarajmy się o plan naszego miasta z przyległymi gminami i po znikliwym zapoznaniu się z terenem obierzmy trasę najciekawszą dla nas. Takie krótkie wypady za miasto mają swoją wartość, bo gdy zdecydujemy się na wyprawę rowerową to oprócz walorów płynących ze szczegółowego poznania okolicy, popłyną także te wynikające z aktywności fizycznej kształtującej naszą wydolność i kondycję fizyczną.

Rodzice wciąż pracują, ale zaplanowany już jakiś czas temu termin urlopu coraz bliżej. Czy mamy już jednak jakieś plany jak i gdzie go spędzić? W większości przypadków zapewne nie. Pogoda nie dopisuje już od dłuższego czasu i można się obawiać czy na okres naszego wyjazdu się rozpogodzi. Synoptycy informowali o upalnym (powyżej 30 stopni Celcjusza) i mokrym czerwcu. Jak do tej pory mamy tylko to drugie. Tak więc ich prognoza na nieco chłodniejszy (około 25 stopni) i deszczowy lipiec może być trafna... jeśli tylko nieco się ociepli. Ostatecznie pewnie znowu będziemy sprawdzać prognozy pogody jeszcze na kilka dni przed urlopem, by przepakować się ewentualnie i dostosować do warunków panujących za oknem. Kolejnym czynnikiem, który wpłynie na nasz wyjazd będzie, otrąbiony zewsząd, kryzys gospodarczy. Jednak to głównie kurs złotówki w stosunku do innych walut może zadecydować dokąd się udamy. W chwili obecnej kursy są wyższe niż w analogicznym okresie rok temu. Nie nastraja to dobrze do wydatków zagranicznych. Z drugiej strony w kraju też nie ma co liczyć na duże obniżki. O ile na jakieś trafimy. Najprędzej poza sezonem, ale to też nie jest regułą. Nieco podreperować budżet może ewentualne deszczowe lato, gdyż właściciele kwater będą starali się przyciągnąć klientów. Kto jednak chce, by było ono ulewne?

Miejscowość Gosławice po raz pierwszy wzmiankowana jest już w 1280 r. Stanowiła ona własność kujawskiego rodu Godziembów. Wcześniej jednak istniało tu grodzisko, którego pozostałości zniszczone zostały podczas budowy odkrywki węgla brunatnego. Dzięki wybudowanej na początku XX w. cukrowni Gosławice mogły się samodzielnie rozwijać, w późniejszym czasie nastąpiły zmiany, które wiązały się z budową kopalni oraz elektrowni PAK. Od 1976 r. miejscowość Gosławice włączona jest w administracyjny obręb miasta Konina. W samych Gosławicach znajdziemy bardzo tani nocleg w Szkolnym Schronisku Młodzieżowym. W obrębie miasta Konin, jeśli chodzi o bazę noclegową znajdziemy jeszcze 4 hotele.

Parafię Gosławice erygowano już w XIII w. zatem musiał tu istnieć wcześniej jakiś kościół. Ten na zdjęciu został wybudowany w latach 1418-1425 przez Lubrańskich. Konsekrowany w 1444 roku przez Andrzeja de Bnin Lubrańskiego. Pod koniec XVII w. świątynia popadła w ruinę. Odbudowana w 1755-1775 r. z inicjatywy nowego podkomorzego brzeskiego Józefa Łąckiego. W kilkanaście lat później w 1789 r. kościół zniszczył pożar. Runęła wieża szczyty i dach. Odbudowany kilka lat później wiele utracił ze swojego pierwotnego wyglądu.

W skład klucza gosławickiego wchodził folwark Maliniec. Około 1871 roku folwark obejmował 599 mórg gruntów ornych, ogrodów, 213 mórg łąk, 2 morgi pastwisk oraz 23 morgi placów i nieużytków. W tym folwarku znajdowały się 24 budynki drewniane i 17 murowanych. Dziś niestety nie zachowały się żadne drewniane konstrukcje. Dobra w folwarku Maliniec podobnie jak w całych dobrach gosławickich były obsadzone drzewami owocowymi wytyczonymi po linii prostej. W tym czasie rodzina Kwileckich obejmowała bezpłatną opieką lekarską służbę folwarczną. Zachowane obiekty folwarczne zostały wzniesione po 1871 roku, kiedy to dobra przeszły w ręce Mieczysława hr. Kwileckiego. Na przełomie XIX i XX wieku wybudowano domy mieszkalne. W XX w. właściciele dóbr gosławickich mieszkali w Grodźcu. Kazimierz Kwilecki finansował częściowo budowę cukrowni w Gosławicach W 1924 r. jego syn Mieczysław ożenił się z Zamojską i osiedlili się w Malińcu. W tym też czasie dobudowano nowszą dwukondygnacyjną część dworu. W folwarku hodowano konie dla wojska. Hrabia Kwilecki utrzymywał tzw. wojsko „Krakusy”, które w całości rekrutowało się ze służby folwarcznej. Dzisiaj dwór ostatniego właściciela Hrabiego Mieczysława Kwileckiego jest w złym stanie, budynek grozi zawaleniu. W 1950 roku dwór adaptowano na szkołę podstawową, która mieściła się tu do 1986 roku.