W dzisiejszym artykule przeniesiemy się do Otwocka, miasta, które wchodzi w skład aglomeracji warszawskiej. Otwock położony jest centralnej części województwa mazowieckiego w odległości ok. 28km od Warszawy. Miasto położone jest nad rzeką Świder, a liczba mieszkańców całej gminy nie przekracza 42 tyś. Aż 44% powierzchni gminy pokrywają lasy, co sprawia, że Otwock jest miastem o charakterze parkowym. Prawa miejskie Otwock otrzymał w 1916 roku.

Dzięki korzystnemu położeniu i powstałej w XIX wieku kolei na tych terenach Otwock zaczął być znany jako miasteczko sanatoryjne. Do tego statusu przyczynił się Michał Elwiro Andriolli, który osiedlił się w 1880 roku w okolicach Karczewa i był założycielem letniej koloni w Brzegach. Kolejną ważną osobą, która zasłużyła się dla tych terenów był lekarz Józef Marian Geisler, który początkowo świadczył swoje usługi sezonowo, a w późniejszym czasie osiedlił się tutaj na stałe, otwierając sanatorium chorób płuc. Dobry klimat, jaki panuje w Otwocku pozwolił na wypromowanie miejscowości jako miejsca wypoczynku dla stolicy.

Biłgoraj to małe miasto położone w południowo-wschodniej części Polski, na południu województwa lubelskiego. Prawa miejskie Biłgoraj otrzymał w 1578 roku, a założycielem był Adam Gorajski. Miasto to, było jedną z pierwszych osad, jakie pojawiły się na tych ziemiach, dlatego posiada bardzo bogatą historię, tradycję i kulturę. Usytuowanie miasta na bezleśnych terenach Puszczy Solskiej i nad rzekami Biała Łada, Czarna Łada, Osa i Próchnica gwarantowało możliwość obrony przed licznymi najazdami tatarów, Szwedów i innych wrogich nacji.

Biłgoraj ze względu na swoje położenie, które nie sprzyjało osadnictwu i rolnictwu szybko nauczył się wykorzystywać to co dała mu natura. Mieszkańcy Biłgoraja posiadają największe tradycje w sitarstwie, włosiankarstwie czyli produkowaniu siatek z włosia końskiego i łubiarstwie, które rozumie się jako produkcję drewnianych łubów na sito. Mieszkańcy Biłgoraja byli największymi eksporterami tych produktów na całą Polskę, Niemcy Francję, Włochy. W dawnych czasach również zabudowa miejska była z zrobiona z najpopularniejszego surowca jakim było drzewo z pobliskiej puszczy. Co niejednokrotnie przyczyniło się do tragicznych w skutkach pożarów. Warto wspomnieć, że przy okazji tych tradycji w Biłgoraju powstało wikliniarstwo, które do dzisiaj ma swoje tradycje. Do dzisiaj część zabudowy Biłgoraja jest z drewna. Mimo wielu zniszczeń jakie miały miejsce podczas II wojny światowej odzyskuje wciąż swoją świetność. Jest z jednym z niewielu miast w Polsce, które jest czyste od przemysłu ciężkiego. Do dziś przemysł biłgorajski związany jest z tradycją sitarską i wykorzystywaniem drewna do produkcji mebli. Ważną gałęzią przemysłu jest przemysł odzieżowy i produkujący opakowania kartonowe.